Płyta eksploduje, razi deszczem dźwiękowych odłamków, które wysypują się z głośników i wbijają się w ciało i umysł. Nie ranią, przenikają przez skórę i czaszkę miękko i bezboleśnie. Są niepokojące, lecz niegroźne, są zimne i mroczne, a zarazem łagodne, kojące i otulające, są jak jedyna w swoim rodzaju używka, która uzależnia, nie powodując skutków ubocznych. Substancja skomponowana z perfekcyjnie dobranych i zrównoważonych składników. Ta doskonała proporcja, daleka jest jednak od schematu. Wierność zimnofalowej, czy postpunkowej tradycji doskonale współgra z żywiołowością kompozycji i indywidualnym podejściem do budowania nastroju i własnej oryginalnej wartości brzmieniowej. Płyta After the Sin to doskonały przykład, jak  własną, indywidualną wrażliwość przekuć na jeden z najpiękniejszych języków, jaki stworzyła ludzkość, język muzyki.